De Machtige Andes!

Allereerst bedankt voor alle ontvangen reacties op het blog! het blijft gewoon ontzettend leuk om jullie reacties te lezen!

Zo het schip weer af, met de zee nog in onze benen (je slingert echt nog een paar uur door...) en na het "zware afscheid" van alle Australiërs (die allemaal weer naar huis gingen) door met onze reis, die eigenlijk nu pas echt begon, tot dit punt stond eigenlijk alles ongeveer qua planning wel vast.

We zijn vanuit Ushuaia de dag erop de bus ingestapt naar Punta Arenas, Chili! een nieuwe grens nieuwe stempels en de eerste lange "dag" busreis (10 uur...). Het eerste uur was bijzonder, dwars door het allereerste begin van de Andes op Vuurland, om daarna de weg in één van de saaiste gebieden op aarde te vervolgen, steppe... leeg, kaal, vlak, uitgedroogd gras met hier en daar een Guanaca (ofwel een soort lama), flamingo of, daar is die weer, de Nandoe (struisvogel). De grens tussen Argentinië en Chili is een houten hutje in het niets, met toch vrij strikte controle. Overigens heeft de leegte en de saaiheid ook zeker z'n charme (al heb je die met een uurtje wel gezien).

Punta Arenas was voor ons enkel een plek om de volgende dag weer door te reizen naar Puerto Natales (weer zo'n 3 uur in de bus en weer door de steppe...). Het laatste uur voor Puerto Natales veranderd het landschap naar kaal, dor spookachtig bos, en uit het niets zit je opeens weer tussen de besneeuwde bergtoppen, de Andes en wel in Zuid Patagonië, ons doel: Torres del Paine, het wandelmekka van Chili. Wij hadden ons nog niet voorbereid maar wel gepland om een dag extra te blijven in Puerto Natales om de nodige voorbereidingen te treffen voor deze 5-daagse trektocht. We kwamen uit in een Hostal gerund door Alejandro en zijn vrouw. Onmiddellijk toen we binnenkwamen moesten we onze spullen droppen in onze kamer van Alejandro en meekomen met hem, hij schoof zijn aanwijsstok uit, nam plaats voor een grote kaart met ontelbaar veel stickertjes en foto's, om vervolgens een twee uur lange presentatie van hem te krijgen over het park (vragen mochten nadrukkelijk "enkel" achteraf gesteld worden). Was erg nuttig en konden eigenlijk meteen de dag erop inkopen doen om vervolgens (weer na 2 uur bussen) onze eerste stappen te gaan zetten in Torres del Paine, ongeveer zo'n 20 km lopen per dag, met hoogtes tot op ongeveer 880 meter (omlaag, weer omhoog, weer omlaag etc.)! Eerlijk is eerlijk, einde dag één..... Marco en Leon compleet gesloopt................................. begin dag 2 viel dan ook weer even zwaar, en dag 3,4 en 5 liepen daarna lekker weg! (we hadden dan ook de zwaarste en hoogste wandeling op dag 1).

Tijdens de wandeling sliepen we in Refugio's (berglodges) in stapelbedden, maar omdat we buiten het seizoen waren was het rustig en hoefden we maar 1 nacht de kamer te delen met anderen (en juist deze nacht sliep Marco onder een meisje dat ontzettend hard snurkte en de hele kamer wakker hield). We hadden zelf voldoende eten meegenomen en hoefden maar twee avonden iets uit een refugio te bestellen. Onderweg hebben we gletsjers gezien, lawines (van de gletsjers op veilige afstand) en een poema! en op elke overnachting weer dezelfde mensen, met wie we één keer, een Pisco Sour'tje (het lokale drankje) te veel op hadden (handig na een dag lopen en nog niet te hebben gegeten).... resultaat... Marco en Leon dronken aan het avondeten en onverklaarbare vlekken in kleding achteraf...? Ohja, en op de ochtend erna zware benen.... en een zwaar hoofd...

Vanuit Torres del Paine terug naar Puerto Natales om nog een nacht bij Alejandro te slapen en onze achtergelaten backpack op te halen (we hadden slechts één mee het park in). Volgende dag weer eens voor 5 uur de bus in, door naar El Calafate, waar vanuit we naar de Perito Moreno gletsjer zijn gegaan met een gletsjerwand van 60 meter hoog, waar continu brokstokken met geweld het water in denderen. Na lang wachten werden we beloond met een heel stuk dat instortte met veel geweld! Super! Een mooi einde aan Patagonië! (we komen hier zeker terug!).

Vanuit El Calafate zijn we doorgevlogen naar Salta (Noordwest Argentinië), en hebben daar drie nachten in een superluxe hotel doorgebracht om even op adem te komen. Wij hadden nog even de mazzel dat we er waren tijdens het feest "de dag waarop Salta gesticht werd" met grote optochten en straten afgeladen met Gaucho's. Salta is overigens een ontzettend gezellige stad met hier en daar mooie koloniale herenhuizen.

Nu zijn we met een huurauto de omgeving van Salta voor 3 dagen aan het verkennen, het echte begin van de Andes, bergtoppen en vulkanen van hoger dan 6 km, en dorpjes vol met markten met Andes volk dat Alpaca en Lama wollen sjaals, truien etc. verkoopt! De omgeving is ook echt super! vandaag tot (minimaal) 3200 meter hoogte gereden door regenwoud, steppe en maanlandschap met giga cactussen en nu van de nachtrust gaan genieten in één van deze dorpjes (Tilcara, 2800 m) om nog twee dagen hier verder rond te rijden!

Nog wat gebruikelijke feitjes:
- Sinds Ushuaia 22 uur gebust....
- 0 blaren opgelopen in Torres del Paine!!!!
- veel uitgelachen door de lokale bevolking (lange rare slungels), en vooral van Marco willen ze weten hoe lang hij is?
- twee snoeiharde landingen met Aerolineas Argentinas.....
- tot nu toe geen last van hoogteziekte (op wat minimale hoofdpijn en buiten adem zijn na)
- mocht iemand naar Zuid Amerika gaan, neem Euro's mee!!!! dan wordt alles een stuk goedkoper.....